دفتر معماری زاو در پروژه خانه گلاره در کوهسار، یک ویلای موجود را به جای تخریب و جایگزینی، گسترش داده و مجموعهای از طاقهای منحنی را در میان باغهای اطراف آن شکل داده است؛ پروژهای که توسعه بنا را نه یک الحاق ساده، بلکه نوعی رشد تدریجی در بستر طبیعی تعریف میکند.
به گزارش رسانه " اخـبــار معـمـاری "،خانه گلاره در کوهسار ایران، ویلایی حدود ۲۰۰ مترمربع است که در سال ۲۰۲۵ تکمیل شده و در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در آرکدیلی منتشر شده است. طراحی پروژه بر عهده گروهی از معماران دفتر زاوی شامل محمدرضا قدوسی، فاطمه رضایی فخر، گلناز بهرامی، محمود گنجی و مهدی ربیعی بوده است.
ساختمان اولیه این مجموعه یک ویلای آخر هفته بود که توسط معمار ایرانی فیروز فیروز طراحی شده بود. مالکان بعداً با خرید سه قطعه باغ مجاور، امکان تبدیل ویلا به یک خانه دائمی و توسعه آن را فراهم کردند.
دفتر زاو در پاسخ به مسئله توسعه، ساختمان قبلی را تخریب نکرد. در عوض، فضای جدید از منطق فضایی و ساختاری ویلای اولیه شکل گرفت؛ اما قرار نبود ساختمان جدید صرفاً تکرار یا تقلیدی از بنای موجود باشد.
هندسه قائم و منظم ویلای اولیه در بخش جدید به مجموعهای از طاقهای منحنی و پیوسته تبدیل شده است. این طاقها به یکدیگر متصل میشوند، روی هم قرار میگیرند و با کاهش تدریجی ارتفاع، امتداد بنا را در باغ شکل میدهند.
در نتیجه، مرز میان ساختمان اولیه و توسعه جدید در نگاه نخست بهراحتی قابل تشخیص نیست و به نظر میرسد خانه بهتدریج از هسته اولیه خود رشد کرده است.
رنگ نیز بخشی از این ایده است.رنگ یکپارچه ساختمان اصلی در مسیر حرکت به سمت بخشهای جدید به یک طیف رنگی متغیر تبدیل میشود. این تغییر تدریجی باعث میشود مراحل گسترش خانه در ظاهر آن نیز قابل خواندن باشد.
طاقهای درهمتنیده همچنین اجازه میدهند نور طبیعی از بالا و از میان دیوارهها وارد فضا شود و در نقاط مختلف خانه کیفیتهای متفاوتی ایجاد کند.
یکی از مهمترین ویژگیهای پروژه، رابطه میان خانه و باغ است.فضاهای جدید در قسمتهایی از باغ که فاقد درخت هستند قرار گرفتهاند و در برخی نقاط نیز بخشهایی از باغ را در خود محصور میکنند. به این ترتیب، باغ دیگر صرفاً منظرهای نیست که از پشت پنجره دیده شود؛ بلکه به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده است.
زندگی، نگهداری از باغ، برداشت محصول و حرکت در میان درختان، در کنار سکونت و فضای معماری قرار گرفتهاند.
پروژه خانه گلاره همچنین پیشتر در جوایز معماری سال ۲۰۲۶ یک جایزه انتخاب مردمی در بخش معماری و رنگ دریافت کرده است.
از این منظر، خانه گلاره بیش از آنکه نمونهای از «اضافهکردن یک ساختمان جدید» باشد، نمونهای از تطبیق یک بنای موجود با نیازهای جدید بدون پاککردن گذشته آن است؛ رویکردی که میان بازاستفاده، معماری معاصر و منظر پیوند برقرار میکند.
آغاز فراخوان مسابقه بینالمللی طراحی یادمان گلزار شهدای میناب
